Dag 27-30: Nhu’ Quynh en Jan van Gool (SLOT 5)

M’n 4 laatste dagen in Nha Trang-Dien Khanh. De 4 laatste dagen van een volle maand in Vietnam. Op een toeristenvisum (60 euro) mag je maximaal 1 maand blijven in dit communistische land. Ik maak die maand het liefst ieder jaar vol. Dit jaar was ik twee weken voor het eerst alleen, nadat Vincy na tweeëneenhalve week naar huis moest. Het is al die tijd geweldig goed gegaan. Het werk voor Looking-Forward is 100% goed gegaan, we zijn niet ziek geweest en zijn niets kwijtgeraakt aan Ali-Baba, zoals hier de huishoudster een dief noemt.

Een opdracht zat nog steeds in m’n hoofd, nl. de nalatenschap van Jan van Gool. Jan, een vriend en oud-collega van mij, is afgelopen februari gestorven. In augustus-september was Jan nog met zijn vrouw Ria met ons meegereisd naar Vietnam, naar de leerlingen (en “hun” leerling Nhan) van ons schoolgeldproject. We hebben een erg mooie tijd samen gehad. Door een agressieve infectieziekte is Jan in heel korte tijd overleden. Jan en Ria ondersteunden ons project al jaren en Ria wenste, in gedachtenis van Jan, tijdens de crematie geen bloemen, maar een extra donatie aan Looking-Forward. Een mooi bedrag is toen ingezameld en dit geld willen we een speciale bestemming geven. Nu m’n reis bijna ten einde is, heb ik nog geen passend doel gevonden. Misschien was ik te kieskeurig, maar het doel moet Ria, de kinderen en hun familie en vrienden een goed gevoel geven. Natuurlijk kan ik het geven aan een van de vele weeshuizen hier, maar de weeshuizen hier zijn erg omstreden, vanwege corruptie. Aan een schoolgebouw of schoolinrichting hoeven we niet bij te dragen, want de Vietnamese overheid is zeker niet arm, dus kan daar zelf goed voor zorgen, als zij dat willen.

De beste investering blijft toch een schoolopleiding voor een arm kind. Als een kind de mogelijkheid krijgt om te leren lezen, schrijven, rekenen, etc. dan krijgt hij/zij de mogelijkheid op een goed leven. Ieder kind heeft hier recht op! Daar zijn wij volwassenen verantwoordelijk voor. De bijzondere donatie van Jan en Ria is voldoende voor meerdere jaren schoolgeld voor een leerling-in-nood. Bij een bijzondere donatie past een bijzonder kind. We denken aan Nguyen Thi Nhu’ Quynh. Dit 11-jarige meisje is zwaar gehandicapt door een spierziekte. Ze is veel te klein en haar ledematen zijn misvormd. Toch kan ze lopen en naar school gaan. Directeur Tuan van de Nguyen Du school in Dien Lac heeft ook haar geselecteerd ter ondersteuning van ons schoolgeld project. Quynh en haar ouders voldoen aan onze criteria en Quynh gaat naar school. Een persoonlijke supporter voor haar zal misschien moeilijk zijn. Quynh zal door haar handicap niet altijd haar klas-/ leeftijdgenootjes kunnen volgen. Misschien zal ze, net als de in mei overleden Huyen Thu (die waarschijnlijk dezelfde spierziekte had), haar schooljaren niet kunnen afmaken. We hebben nu beslist om “het geld van Jan” in te zetten voor dit ongelukkige meisje. Quynh kan dan tenminste een fijne schooltijd hebben.

Dag 29 (18)Twee weken geleden heb ik Quynh voor het eerst ontmoet tijdens de huisbezoeken van de nieuwe Looking-Forward leerlingen op de Nguyen Du secondary school. Ik volgde op mijn brommer de Onderwijzeres die ons naar de woning van Nhu’ Quynh bracht. Ik heb toen niet voldoende opgelet waar dat precies was. Omdat Quynh nu gekoppeld wordt aan Jan en Ria, wilde ik vandaag weer naar haart toe om wat extra foto’s te maken. Voor de laatste keer heb ik vandaag een brommer gehuurd en ben vanmorgen naar Dien Lac gereden.Dag 29 (15) Ergens in de wijk tegenover haar school moet zij wonen.

Met grote letters op een papier voorop mijn koplamp heb ik haar volledige naam geschreven en ben de wijk ingereden. Al bij de 3e vraag was er een meisje die zei dat ze haar wist te wonen. Dag 29 (12)Ze kroop achterop m’n brommer en wees de weg naar de woning. Quynh kwam op het geluid van mijn brommer af en begon te lachen; ze herkende mij duidelijk. Dag 29 (6)Zo goed en kwaad als mogelijk was heb ik aan haar en haar ouders uitgelegd waarom ik nu terug kwam. Ik gaf Quynh 500.000Dong (20euro) als familiegeld en zei dat ze daar een bedankkaartje voor moest schrijven om aan Ria te geven. Ik heb de extra foto’s gemaakt (en weet haar nu te wonen) en ben na 20 minuten vertrokken: “See you next year”.Dag 29 (8)

Dag 29 (20)Ik rijd van Dien Lac naar Dien Dien. Voorbij de Tran Quang Khai school links woont Kim Phi. Ik ga de aankoopbon van hun TV brengen. Ze hebben die bon nodig voor de 2 jaar garantie die op de nieuwe TV zit. Phi is gelukkig thuis, net zoals haar jongere zusje Anh en haar oudere zusje. Ze zeggen dolblij met de televisie te zijn. Haar moeder heeft op de markt een tweedehandse DVD-speler gekocht, zodat de meiden nog meer plezier van de TV hebben. Met een antenne kunnen ze alleen maar 3 Vietnamese (overheids) zenders ontvangen. Nu kunnen ze ook films en muziek bekijken. Phi en Anh poseren trots voor de nieuwste aanwinst.

 

Nu wil ik naar de 2 families ver in het buitengebied om te gaan controleren of de juiste namen van de 3 nieuwe Dien Dien-leerlingetjes bij de juiste foto’s terecht gekomen zijn. Niemand van deze families spreekt Engels, dus vraag ik aan Kim Phi of zij met mij mee wil gaan. Ze wil erg graag met me mee en pak een helm. We rijden het dorpje uit en volgen de lange weg naar de bergen. Een eindje voorbij de afslag naar de pagode staan rechts 2 kleine eenzame huisjes in het veld. De beide huisjes hebben geen deuren, zodat slangen en andere dieren zo binnen kunnen komen (’s middags zien we een grote, groene slang snel kronkelend de weg oversteken). In het rechtse huisje woont een nieuw Looking-Forward-kind en in het linkse woont L-F-leerling Kim Chi en het tweede nieuwe Looking-Forward-kind waarvan we hun namen misschien verwisseld hebben. Dag 29 (32)In het rechtse huisje is niemand thuis.

In het linkse huisje gelukkig wel. De halfblinde moeder en het nieuwe L-F-leerlingetje komen in de deuropening. Kim Phi legt aan de moeder uit waarvoor we zijn gekomen. De moeder zegt dat haar dochtertje Truc heet; volledig Nguyen Ngoc Anh Truc. Dat klopt dus met de eerder opgeschreven gegevens. Dag 29 (33)We vragen ook naar de naam van het meisje in de rechtse woning. Die heet Quynh, zegt de moeder/buurvrouw; Kieu Anh Quynh. Hier is dus een fout gemaakt en zijn namen omgewisseld. Hier zou de nieuwe Ngan wonen, maar dat is niet zo. De nieuwe leerlinge van basisschool “De Wegwijzer” uit ’s Gravenmoer heet dus geen Ngan, maar Quynh! Dat houdt dan tevens in dat het derde nieuwe meisje geen Quynh heet, maar Ngan. Onze flinke rit naar deze twee afgelegen huisjes is dus niet voor niets geweest. We gaan de administratie aanpassen.

Op weg terug naar Phi’s huis, vraag ik of zij nog tijd heeft om met mij naar Khanh Nhung te gaan. Ze moet ergens halverwege wonen en Phi weet waar. Ze heeft gelukkig tijd en wijst me de weg naar de kleine boerderij. Alleen Nhung’s vader is thuis. Hij herkend mij meteen en is zichtbaar erg blij met mijn komst. Dag 29 (40)Als ik binnen kom, pakt hij 2 vlaggetjes van de muur; een Vietnamees en een Nederlands vlaggetje welke onze leerlingen 3 jaar geleden gemaakt hebben. Hij wil ermee op de foto met mij, want, zo zegt hij, tussen deze 2 landen is een vriendschapsband. Voordat we zijn dochter Nhung financieel ondersteunen, ondersteunde we zijn oudere zoon Quy. Beide kinderen kunnen erg goed leren en de arme boer is ons schoolgeldfonds erg dankbaar dat wij zijn kinderen naar school laten gaan.

De man wil mij perse een cadeau meegeven. Veel heeft hij niet, dus komt hij op het idee mij een boompje uit zijn boomgaardje mee te geven. Hij wil al een schop pakken, maar ik zeg dat ik die zeker niet door de douane ga krijgen. Hij begrijpt het en zoekt in zijn schuur naar iets anders. Hij komt terug met een gedroogde, uitgeholde pompoen; ook fijn om te krijgen.

Dag 29 (50)Op dat moment komt Nhung met haar moeder thuis. Nhung straalt. Ze zegt dat ze verdrietig was, omdat ik wel bij Nhu’Truc en Kim Phi aan huis geweest ben en niet bij haar. Ik ben echt blij dat ik nu hier ben; Nhung en haar ouders zijn zeer aardige mensen.     Dag 29 (73)Ik breng Kim Phi naar huis en rijdt naar Nhu’ Truc.

Truc is een probleemgeval; haar leefsituatie is vol problemen en geld voor eten of school is er nagenoeg niet. Ik ben intussen hongerig geworden en nodig Truc uit om eerst met mij te gaan eten. Daar heeft Truc wel oren naar en samen rijden we direct naar een vegetarisch restaurant in Dien Khanh. Ik, maar toch ook zeker Truc, eet m’n buik vol aan noedelsoep met tofu en groenten. Ik heb met de ouders van onze Vietnamees –Nederlandse manager Hien afgesproken dat Truc en haar broertje Tuan bij hun kunnen komen eten als deze twee kinderen niet voldoende eten kunnen kopen. Beide kinderen wonen alleen in een bouwvallig huis. Hun vader en moeder heeft hen, na de scheiding, verlaten. Truc vindt het haar plicht om voor haar broertje Tuan te zorgen. Naast school probeert zij met allerlei werkzaamheden geld te verdienen voor water, elektriciteit en voedsel. Schoolgeld krijgen deze twee kinderen van ons schoolgeldfonds. Daarnaast zijn we vanaf nu gestart met het vergoeden van hun ontbijtjes. Iedere schooldag krijgen ze ieder 5000Dong/0,20euro extra om op straat een noedelsoep te kopen. Als ze ook geen avondeten hebben kunnen ze naar de moeder van Hien. Die geeft ze dan tegen een kleine vergoeding een voedzame maaltijd in haar straateetgelegenheid tegenover de school.

Dag 29 (78)Truc heeft er schrik van om bij de ouders van Hien te gaan eten, dus ga ik nu samen met Truc naar de ouders om kennis te maken. Ik moet toch bij de ouders zijn, want zij hebben een pakketje voor mij dat ik mee naar Nederland moet nemen voor hun dochter Hien. De vader van Hien is net uit het ziekenhuis na een galblaas operatie. Het klikt erg goed tussen de ouders en Truc. Truc belooft hier te komen eten als zij en haar broertje thuis niet kunnen eten. Dag 29 (90)Ik breng Truc terug naar huis. Daar maak ik nog een foto van haar nieuwe fiets. Indien een Looking-Forward-leerling echt een fiets nodig heeft om naar school te gaan, kan hij/zij die (eenmalig) krijgen van ons fonds. Ook al krijgt Truc al veel andere financiële hulp, zij heeft ook recht op een fiets; ze moet nu lopend en liftend naar school. Deze fiets voor een grotere leerling kost ons 1,8 miljoen Dong/70euro.

Vlug terug naar huis. Toch rijd ik voor de laatste keer op mijn brommer een weggetje om door het buitengebied. Tot volgend jaar rijstvelden, boerderijtjes en ossen. Als ik terug ben bij m’n appartementje bel ik het fietsenmannetje op; hij kan de brommer komen ophalen. Morgen krijgt hij zijn fiets terug. Alleen een lekke fietsband; meer problemen met fiets en brommer hebben we dit jaar niet gehad. Volgend jaar lopen we minder risico, want dan wordt ons Nederlandse brommerrijbewijs hier ook geldig.

De laatste dag in Vietnam. Nog veel te doen tot aan mijn vertrek om 18.00u. Eerst de bruiloft van Ngoc Kieu. Kieu zat 2 jaar in ons schoolgeldfonds, totdat bleek dat zij niet meer naar school ging. Haar ouders zijn vissers en waren weinig thuis, zodat ze geen toezicht konden houden op hun dochter en zoon. Ook zoon Viet is gestopt met school. Omdat dit gezin naast “ons” gezin (van Hao) woont, hebben we steeds contact gehouden met Kieu en Viet. Nu Kieu trouwt ben ik ook uitgenodigd op hun bruiloft. Kieu is pas 18 jaar en trouwt met Van Ngoc die minstens 30 jaar oud is. Vorig jaar hadden ze nog geen verkering, nu trouwen ze al en volgend jaar zal er hoogstwaarschijnlijk de eerste baby zijn. Zo gaat dat in Vietnam.

Dag 30 (26) Al om 07.00u. moet ik in m’n nette pak aanwezig zijn. Alles wordt in gereedheid gebracht om de bruidegom en zijn familie te ontvangen. Het huisje van Kieu is gemaakt van ijzeren golfplaten en binnen is het nu al bloedheet. Om 07.30u. komt de schoonfamilie aanlopen door het smalle gangetje. In hun handen grote ronde versierde dozen met cadeaus. Binnen worden ze op een tafeltje gezet en dan komt de bruid tevoorschijn vanachter een gordijn. Kieu ziet er prachtig uit in haar (gehuurde) traditionele bruidsjapon. Dag 30 (31)De ceremonie is eenvoudig en kort. De dozen worden geopend en het bruidspaar drinkt met hun ouders een kopje thee uit een speciaal theeserviesje. Dag 30 (53)Het bruidspaar schuift bij elkaar de trouwringen aan de ringvinger en daarna krijgt Kieu van haar schoonouders nog 3 ringen, een halsketting en oorbellen, allemaal van puur goud. Haar eigen ouders geven Kieu een gouden slavenarmband. Deze bruidsschatten zijn het vermogen van dit nieuwe gezin voor eventuele slechtere tijden. De kosten van de bruiloft van Kieu zullen voor haar arme ouders een rib uit hun lijf zijn. Toch hebben ze voor alles kunnen zorgen; de trouwjurk, de gouden armband, een ereboog, versieringen, gevulde rijstballen en heel veel Coca Cola. Vanavond is er ook nog een feestje.

Na de huwelijksvoltrekking mag ik, samen met de paar aanwezige gasten, een envelop met inhoud aan de bruid geven. Heel bijzonder; ik ben de enige die de bruid mag kussen. Kieu blijft een lief meisje. We wensen haar en haar man een gelukkig en lang huwelijk. In het huisje van Hao kleed ik me om. M’n bezweette net overhemd wordt een dun T-shirt. Voorlopig is dit de laatste dag met 35 graden. Ik fiets de sloppenwijk uit. Ik hoef nog geen afscheid te nemen van de ouders van Hao; ze zullen voor het feestje van Kieu nog even naar mijn appartementje komen. De rest van deze morgen gebruik ik om alvast mijn koffer te vullen en mijn foto’s voor Hiep op een USB-stick te zetten. Na m’n laatste lunch in het restaurantje aan de overkant, geeft de eigenaresse me 2 grote pakken Vietnamese koffie. Die zijn voor Lidy, zodat zij toch Vietnam kan proeven.

Om 14.00u. moet ik me melden bij de zoon van manager Hiep. Even later arriveert Hiep met een vriendin. Op drie volgeladen brommers rijden we aan de noordkant de stad uit. Een paar kilometer verder, langs de highway nr.! naar Hanoi, slaan we links af een smalle weg in. Bij een grote pagode moeten we zijn. Hier is ook Kim Son weeshuis-liefdadigheidsschool. Omdat zulke (arme) weeshuizen die rechtstreeks verbonden zijn met (rijke) pagodes omstreden zijn, geeft ons schoolgeldfonds geen geld aan deze weeshuizen. Andere liefdadigheidsorganisaties (voornamelijk Amerikaanse) ondersteunen deze nog wel. Looking-Forward werkt wel samen met deze organisaties.

Dag 30 (121)Vanmiddag ben ik hiermee naar toe genomen om een aantal Westerse organisaties te vertegenwoordigen. Een daarvan is “Project Healthy Smile”. Dit project geeft voorlichting over tandverzorging aan kinderen in ontwikkelingslanden. Onze manager Hiep geeft in en rond Nha Trang deze voorlichting voor deze organisatie. Na de tandenpoets demonstratie krijgen de kinderen elk een beker, tandpasta en tandenborstels, maar ook wat snoep (als ze beloven na het snoepen hun tanden te poetsen).Dag 30 (130) Komend weekend is het in Vietnam “Autumn-festival” (Herfst-feest). Dit is het feest van de draak. Op onze brommers hebben we ook een grote drakenkop en drakenpak meegebracht. Ieder kind krijgt we een lampion. In de klas wordt de drakendans opgevoerd. Het gaat er erg gezellig aan toe. Een mooi afscheid voor mij van de jongste Vietnameesjes.Dag 30 (150) Als ik thuis kom heb ik nog maar een uur voor mijn vertrek. De ouders van Hao komen afscheid nemen; het fietsenmannetje haalt zijn fiets op; de portier/nachtbewaker en de huishoudster krijgen een envelop; de koffer gaat op slot. Als ik bijna klaar ben komen Hao en Hiep. Zij krijgen de dingen die niet mee hoeven of niet meer in m’n koffer passen. Ik lever de sleutel in en loop naar de staat. De taxi die mij naar het vliegveld brengt staat al te wachten. Hiep en haar man en Hao zwaaien mij uit: Goede reis en tot volgend jaar!

DSCN8759Op weg naar het vliegveld overdenk ik de afgelopen maand in Nha Trang en Dien Khanh. Het is weer geweldig geweest! Ook heel bijzonder en erg fijn was het dat mijn dochter Vincy dit jaar bij me was. We denken dat we het goed gedaan hebben; we zijn zo min mogelijk binnengedrongen in het leven van “onze” leerlingen; we hebben ze een beetje verder geholpen. De kinderen en hun ouders zijn dankbaar (gezien de vele cadeautjes in mijn koffer), maar niet in de sfeer van arm en rijk. We ervaren heel veel vriendschap. Ik moet mij dikwijls realiseren dat uit de grootste ramp in mijn leven (de dood van mijn zoon Paul) iets heel moois is voortgekomen, nl. de liefde voor (andermans) kinderen-in-nood. Het is extra fijn dat heel veel vrienden mij/ons met het Looking-Forward schoolgeldproject meehelpen.

Ik zal alle gemaakte foto’s van een bepaalde leerling(e) opsturen naar de bijbehorende persoonlijke supporter. Dit gaat zeker enkele weken duren.

Dit bericht is geplaatst in Reisverslagen. Bookmark de permalink.

4 reacties op Dag 27-30: Nhu’ Quynh en Jan van Gool (SLOT 5)

  1. ad van den corput schreef:

    Johan
    Weer heel veel dank voor de inspirerende verhalen en bijzondere observaties.
    en heel mooi dat L-F ook de bijzondere kinderen helpt.
    Goede reis naar Nederland.
    ad

  2. Walter en Marja schreef:

    Hoi Johan,

    Het Vietnam bezoek 2015 zit er bijna op. Je hebt ons weer heel veel verhalen van arme kinderen verteld. Tegelijkertijd zet het ons aan tot nadenken, hoe goed georganiseerd Nederland is en dat het heel gewoon is om naar school te gaan.
    Bedankt voor jullie grote inzet. Ook Vincy bedankt.

    Goede reis naar Nederland en een fijn weerzien met Lidy en je kinderen. Tot ziens.

    Walter en Marja

  3. Willem Commu schreef:

    Hallo Johan,…..

    Weer een prachtig kind bij Looking-Forward……..geweldig om ook dit kind de kans te geven naar school te gaan en onder de kinderen te zijn……

    Heel goede reis en veilige thuiskomst.

    Groetjes uit het regenachtige Holland

    Sophie en Willem

  4. Inge Reuter schreef:

    Hallo Johan!

    Weer een prachtige reis vol met belevenissen!
    En dit keer ook wat tijd voor jezelf!! Heel belangrijk!!
    We hebben weer alle verslagen gelezen en zijn blij dat alles zo goed verlopen is!

    Groetjes uit Krefeld,
    Inge & Lothar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *