Dag 2: Een electrische douche

Vannacht hebben we samen in coma gelegen. We zijn weer gewend aan ons bedje en het geluid van de airco. Zelfs het klokkengeluid om 5 uur kon ons niet wakker krijgen. We zijn nu helemaal uitgerust. Alleen mijn buik geeft problemen; ik ben tegen diarree aan. Alles is nog onder controle, maar vanmorgen toch maar geen omelet met champignons als ontbijt. We gaan voor een broodje met geraspte kaas.

2016-8-24 2 (3)Als we zitten te eten, komt een vrachtwagen met daarop een hoogwerker voorrijden. Ze beginnen flink aan de boom voor het restaurantje te zagen. De bediening begint snel de takken te verzamelen. Ik wil weten waarvoor? Ik loop naar de eigenaresse en maak tegelijk deze foto. Ze vertelt dat de bladeren en takken gebruikt gaan worden voor het zelf maken van een medicijn tegen buikklachten. Ik zeg nu maar even niets van mijn buikproblemen.

2016-8-24 2 (6)Terug in ons appartement wil de portier de huur afrekenen. Hij heeft op een stuk papier uitgerekend dat we 10.350.000Dong moeten betalen voor de 23 dagen dat we hier zijn. Een officiele rekening krijg je hier maar zelden; ze kunnen met de inkomsten doen wat ze willen. De BTW is hier toch maar 5%. We betalen het bedrag; de miljoenen vliegen er weer uit.

We gaan daarna eerst de terugvlucht van Nha Trang naar Ho Chi Minh-city (Saigon) boeken voor 13 september. Als we dit in Nederland geboekt hadden, waren we zeker 125 euro per persoon kwijt. Hier direct bij Vietnam Airlines kost het ons net iets meer dan 30 euro p/p.

2016-8-24 2 (27)Om 11.00 uur worden we bij de familie van Hao verwacht voor de lunch. We fietsen er naar toe (De brommer hebben we gisteravond verruild voor een fiets) en rijden de sloppenwijk /het vissersdorp in. Verschillende mensen gebaren ons dat we verkeerd zijn en terug moeten, maar we rijden gewoon door; door de smalle straatjes. Aan het eind, aan de rivieroever, staat Hao’s huisje. Moeder Tam, vader Ba, Hao en haar broers Du en Lich en een paar tantes en neefjes verwelkomen ons. Het is een hartelijk weerzien.

2016-8-24 2 (21)De tafel staat al vol met eten. Moeder Tam kan heerlijk koken en dat wij vegetarier zijn is voor haar geen enkel probleem. Iedere keer weet zij ons te verrassen met iets nieuws; dit keer zelfs met gekookte aardappelen met broccoli. Die neem ik dan ook maar; waarschijnlijk beter voor m’n buik. We hebben hier al vele keren mogen eten en zijn van Tam’s kookkunst nooit ziek geworden. Toch is het beter om pas na het eten in de keuken te gaan kijken.2016-8-24 2 (10)

2016-8-24 2 (13)Als ik toch achter in het huisje ben, kijk ik even verder rond en zie in de WC/douche (die boven het water hangt) een electrisch warmwater toestel hangen. Die is nieuw! Het is fijn om te zien dat het ieder jaar iets beter gaat met onze familie. Eerder kwam er een koelkast en een wasmachine. Hao heeft al bijna 3 jaar een baan als verpleegster op het provinciale ziekenhuis hier in Nha Trang (na een door ons fonds betaalde opleiding). Haar vader en moeder hebben ook een klein baantje. Du en Lich zijn nu klaar met een eenvoudige beroepsopleiding en gaan nu ook bijdragen. Wij hoeven deze familie niet meer financieel te ondersteunen, maar we vinden het wel erg fijn om goed contact met ze te onderhouden.

2016-8-24 2 (9)

 

 

Ik kijk naar rechts en zie een heel groot hotel in aanbouw. Toen we hier 8 jaar geleden voor het eerst kwamen, stonden aan beide zijden van de riviermonding /aan zee gammele hout met golfplaten huisjes. Ieder jaar worden er een aantal platgewalst door de overheid en de ruimte wordt gebruikt om nieuwbouw te plegen. De bewoners van de gesloopte huisjes moeten gaan wonen in saaie flatgebouwen aan de rand van de stad; ver weg van hun vissershaven en dus hun inkomen als visser of vishandelaar. Het zal slechts een kwestie van tijd zijn dat Tam’s en Ba’s huisje zal moeten verdwijnen.

Als we weg willen gaan, begint moeder Tam druk tegen ons te praten. Hao moet haar vertalen. Haar ouders willen vanavond met ons naar een muzikaal toneelstuk gaan. We realiseren ons dat we daar hoogstwaarschijnlijk niemand en niets kunnen verstaan, maar we weten dat we de ouders een heel groot plezier doen om met hun mee te gaan. We zullen hier terug zijn vanavond om half acht.

2016-8-24 2 (33)Nu gaan we op weg naar de boekhandel Fahasa waar manager Hiep de schoolboeken koopt voor ons schoolproject. We willen er zo’n 15 leesboeken gaan kopen welke we aan een aantal leerlingen willen geven als cadeau van hun persoonlijke supporter. We hopen hier ook de 10% korting te krijgen die Hiep ook krijgt. Hiep heeft ons de naam van de eigenaar, mr. The, op een papiertje gegeven en als we die laten zien wordt die meteen geroepen. Mr. The spreekt geen Engels en snapt niet wat we willen. Onze reddende engel is nu ook weer Hiep. Als ik haar naam laat zien, belt mr. The haar meteen op. Na dit gesprek roept de baas 4 medewerkers op en geeft ze de opdracht om mooie leesboeken voor ons uit te zoeken voor de verschillende leeftijden/ meisje of jongen. Wij  staan er bij en kijken er vol bewondering naar. Uiteindelijk hebben ze samen 17 boeken uitgekozen. 2 teveel, maar dat is geen probleem, want dan kunnen de leerlingen kiezen (Zelf iets kiezen zit hier zeker nog niet in standaardopvoeding; dat moeten ze echt nog leren). We krijgen de 10% korting en nog een paar schriften extra. Mr. The (en al zijn personeel) weet nu wie wij zijn. Dat is makkelijk voor de volgende keer.

Ter compensatie van de misschien toch riskante maaltijd voor mijn buik bij Hao thuis, kopen we onderweg wat broodjes met een doosje La Vache Qui Rit (smeerkaas). Een voorafje met Cup-a-Soup maakt ons avondmaal compleet en veilig.

Om half zeven begint het hard te regenen en te waaien. Om zeven uur wordt het iets minder en we besluiten er toch door te gaan. Het regenwater is hier nat, maar lekker warm en als het regent smaakt de lucht veel minder vies. Aangekomen bij Hao’s huisje zit moeder Tam teleurgesteld met nette kleding en krulspelden in het haar. Ze roept bijna wanhopig: “Mua, mua”. We weten dat dit woord “regen” betekent. Hun uitje voor vanavond is in het water gevallen; de muziekale voorstelling zal afgelast worden, want die is buiten. We blijven, om ze op te vrolijken, een uurtje bij hen, ook al kunnen we alleen met gebaren met elkaar communiceren, want Hao is naar haar vriend.

Als we naar huis fietsen is het inmiddels droog geworden. We zijn lekker op tijd thuis. Lidy heeft nu tijd om een boek op haar E-reader te lezen en ik schrijf dit verslag en corrigeer de gemaakte foto’s. Morgen gaan we weer verder met het voorbereiden voor volgende week. Het beloofde vervolg verslag van gisteren laat ik voor morgen liggen. Morgen hebben we het niet druk, dus komt dit mij beter uit.

Dit bericht is geplaatst in Reisverslagen. Bookmark de permalink.

Één reactie op Dag 2: Een electrische douche

  1. Walter en Marja schreef:

    Hoi Lidy en Johan,

    Fijn om jullie reisverslagen weer te lezen.
    Johan, wij hopen dat je je snel beter gaat voelen.
    Succes met jullie voorbereidingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *