Dag 1: Rennen om het vliegtuig te halen

2017-8-25 (1)Onze Vietnam-reis 2017 is begonnen! We hebben ons weer goed voorbereid. Dat betekent onze koffers volgens het vaste lijstje ingepakt en niet meer dan 20 kilo gewicht per persoon. Door wat extra te sporten is mijn welvaartsbuikje verdwenen ( 73 kg. ); staat beter bij de huisbezoeken aan de arme families van onze leerlingen. De laatste warme maaltijd thuis lekker oer Hollands gehouden, want voorlopig wordt het rijst en noedels.

Vincy en Jeroen brengen ons zaterdagmorgen naar Schiphol en maken dat we precies 3 uur voor het geplande vertrek naar Frankfurt kunnen inchecken bij Lufthansa. In Frankfurt begint onze 11 uur durende, nachtelijke vliegreis met Vietnam Airlines naar Ho Chi Minh-city (Saigon). Totaal onverwachts wordt deze korte reis meer dan anderhalf uur vertraagd. De overstaptijd in Frankfurt wordt daardoor minimaal. We rennen door de hallen en over de trappen. Bij de controle begrijpen ze gelukkig onze haast en laten ons zonder boardingspass door. De vertrekhal is helemaal leeg, maar het poortje naar het vliegtuig wordt wonderwel door een persoon opengedaan. Hijgend ploffen we in onze vliegtuigstoelen. Dat was op het nippertje; het volgende vliegtuig gaat pas over twee dagen. De man bij het poortje roept nog na dat we onze bagage wel kunnen vergeten; die moet nagestuurd worden.

Als we op zondagmorgen bij de bagageband op Ho Chi Minh airport staan te kijken komen daar toch tegen elke verwachting in onze rode en zwarte koffer aangegleden. Er moet dus nog iemand meer erg hard gelopen/gereden hebben op Frankfurt airport (met onze koffers). Niets dan lof over Lufthansa!

Na 3 uur wachten vliegen we met onze 3e vlucht naar Cam Ranh airport. Dan volgt het gevaarlijkste gedeelte van onze wereldreis; een 40 kilometer lange taxirit naar ons appartementje in Nha Trang. Links en rechts wordt met hoge snelheid ingehaald met behulp van bumperkleven en toeteren. Onvoorstelbaar hoeveel chauffeurs we inhalen die met een smartphone aan het oor zitten. Politie zien we hier zelden.

Ons vertrouwde appartementje Golden House was dit jaar spijtig al volgeboekt. We verblijven dit jaar in Arabella Apartments midden in het drukke toeristische centrum. De eigenaar rekent voor ons een heel schappelijke prijs, nl. 241 euro v oor 22 dagen. (later een paar foto’s en wat er wel en niet in is begrepen).

2017-8-27 (9)Nadat de eigenaar is komen uitleggen hoe het internet en de airco werkt en de euro’s heeft ontvangen gaan we naar ons “fietsen-mannetje”. Als hij en zijn vrouw ons zien verwelkomen zij ons als echte bekenden; ze zijn erg blij ons weer gezond na een jaar te zien en wij natuurlijk ook hen! Ook dit jaar krijgen we 50% korting op de huur van onze fietsen. 22 dagen x 2 fietsen x 25.000Dong = 1,1 miljoen.

DSCN8554kWe gaan het weer proberen; fietsen in het chaotische Vietnamese verkeer. Op naar de supermarkt voor ontbrekende koffiekommen, glazen, handdoeken, afwasmiddel, Wc-papier, vuilniszakken. Voor vanavond kopen we een flesje Vietnamese Dalat-wijn en wat andere eerste levensbehoeften. In de supermarkt is echt alles te koop, maar dikwijls echt duur in vergelijking met Nederlandse prijzen. We kunnen deze dagen echter niet zonder La Vache Qui Rit (smeerkaas) voor als we heel vroeg moeten ontbijten in ons appartementje.

Het fietsen gaat ons gelijk weer goed af; als we vertrekken bij de supermarkt is het inmiddels donker buiten ( iedere dag, heel het jaar door is het in Zuid-Vietnam om 6 uur donker) en is het spitsuur in de stad. De drukke weg oversteken moet je toch zeker niet loodrecht dwars over proberen. Nee, gewoon links als spookrijder tegen het verkeer in en heel langzaam naar rechts wijken; niet letten op het getoeter, gewoon invlechten. Wel goed oppassen voor auto’s, want die nemen wel voorrang!

2017-8-27 (20)Behouden komen we thuis. We zijn hongerig en moe; de jetlag begint toe te slaan. We gaan eten bij een ons goed bekend restaurant; onze eerste rijst! Heerlijk! Onze eerste Tiger bier! Heerlijk!

Na het eten een korte wandeling door het centrum om de veranderingen van één jaar te zien ( daarover later ook meer). Terug in ons appartementje hangt Lidy onze kleding in de kast en geeft alle andere meegebrachte spullen een plaatsje. Ik schrijf dit verslag. We zijn allebei nog niet helemaal klaar, maar het is mooi geweest; we gaan ons nieuwe bedje uitproberen! Tot morgen!

 

Dit bericht is geplaatst in Reisverslagen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *