Dag 2: Een heel jong gezinnetje

Toen we gisteren op Ho Chi Minh airport aankwamen hebben we direct een Vietnamese telefoonkaart gekocht en onze Looking-Forward-manager mevrouw Hiep gebeld en haar laten weten dat we goed aangekomen zijn in haar land. Nu heeft zij ook meteen ons tijdelijke telefoonnummer en kunnen de afspraken geregeld worden.

Deze afspraken met betrekking tot school- en leerlingbezoek kunnen dit jaar iets moeilijker gemaakt worden, want Hiep is begin deze maand voor de 2e keer oma geworden ditmaal van een kleinzoon. Heel fijn voor haar en haar familie natuurlijk, maar er is hier geen kraamzorg. Haar schoondochter Tuyet is met haar pasgeborene voor meerdere weken ondergebracht bij haar ouders voor deze zorg. Oma Hiep en haar man hebben kleindochter Tam in huis genomen en nemen hoogstwaarschijnlijk ook zoon Hieu onder hun hoede. Juist onlangs is kleindochter Tam 5 jaar geworden en moet vandaag voor de eerste keer naar school. Hiep zit dus erg gebonden aan Tammetje; ’s morgens brengen en halen van school en de rest van de dag bij haar in huis. Dat wordt dit jaar passen en meten. Gelukkig kunnen wij steeds meer ook zelfstandig. De schoolbesturen kennen ons al goed en weten wat we komen doen. Vandaag of morgen zullen we de eerste ontmoeting met Hiep hebben.

Ik kan nu ook even uitleggen waarom we dit jaar een week later naar ons schoolgeldproject in Vietnam zijn gereisd. Tot vorig jaar lieten de schoolbesturen van de overheidsscholen hun leerlingen geregeld in augustus naar hun school komen. De ene keer voor een gezamenlijke grote schoonmaakbeurt van de school en/of tuin; dan voor de nieuwe klasindeling of het lesrooster en dan weer voor een spel- of sportdag. De regering heeft nu de scholen verplicht op slot gedaan tot één week voor 5 september; de nationale, feestelijke openingsdag van het nieuwe schooljaar. Wij kunnen dus voor die datum moeilijk of geen contact meer maken met school en leerling. Vanaf vandaag zijn de scholen weer opengegaan ter voorbereiding op 5 september. Komende dagen zal ons werk voor Looking-Forward langzaam opstarten; het meeste werk zal pas gedaan kunnen worden na de officiële openingsceremonie volgende week dinsdag.

2017-8-27 (10)We hebben heerlijk geslapen in ons nieuwe bedje. We hebben 2 airco’s en een ventilator. Buiten is het ’s nachts zo’n 28-30 graden. Overdag zo’n 5 graden hoger. Ook rondom dit appartement wordt in de nachtelijke uren volop gebouwd aan kolossale hotels en nog meer souvenirwinkels en restaurants. Ons vorige appartementje staat inmiddels in de zeer nabije schaduw van een 42-verdiepingen hoog hotel. Misschien wel lekker uit de zon, maar in een heel kleine wereld.

In de 9 jaar dat wij hier in Nha Trang komen is er erg veel veranderd. De voorheen voor Westerse backpackers aantrekkelijke strand en watersportplaats met authentieke Vietnamese goedkope slaap- en eetgelegenheden is in die korte tijd geworden tot een enorm Beach resort met tientallen, meest dure, hoteltorens waarin het overgrote deel van de gasten Russisch of Chinees is. De Westerlingen komen hier steeds minder; de reclameborden en menukaarten worden voor ons onleesbaar. Als wij hierover tegen een serveerstertje beklag doen, reageert zij enthousiast: “Ja” zegt zij, “Nha Trang ontwikkelt zich goed”. Blijkt bij navraag dat zij een studente Hotelmanagement is die dit serveren doet als avondbaantje. Dus, ja, misschien toch goed voor Vietnam.

Vandaag dus nog geen Looking-Forwardprogramma. We gaan eens kijken bij Bich Ly, de moeder van onze “oud”-leerling Ngoc Tin die in april vader is geworden van een dochtertje (An). De moeder (Tien) is een medeleerlinge van Tin die ook pas 20 jaar oud is. In december zijn ze snel samen getrouwd. We willen belangstelling tonen voor hun kindje, maar hebben al duidelijk laten weten aan Tin dat wij niet echt blij zijn. Tin en Tien hebben beiden moeten stoppen met hun studies en werken nu in een boekwinkel. Wij hebben privé een klein bedrag gegeven bij de geboorte als tegemoetkoming in de onvoorziene onkosten. Ons schoolgeldfonds kan niets betekenen voor Tin en zijn nieuw gezinnetje; dat mag, zoals in het beleidsplan staat alleen geld uitgeven aan schoolopleiding gerelateerde zaken.

Eerst proberen we een nieuw, goed ontbijtrestaurantje te vinden. Bij een hotel staat (ook in het Engels) reclame voor een betaalbaar ontbijtbuffet voor 140.000Dong/6 euro. Het is niet echt slecht, maar te weinig keuze voor vegetariërs als wij; te Russisch. Morgen een ander adres uitproberen.

2017-8-28 (8)Om half 10 fietsen we weg, eigenlijk is het al te warm. Het valt ons meteen op dat het veel drukker op straat is dan een jaar geleden op dit tijdstip. We komen zelfs in een file van auto’s en brommers terecht. Het is erg goed oppassen voor ons, want veel van de auto’s zijn grote vrachtwagens met bouwmaterialen en betonmolens die af en aan rijden naar de hotel-bouwlocaties. Met 14.000 dodelijke verkeerslachtoffers per jaar staat Vietnam bovenin deze afschuwelijke lijst.

We ontsnappen aan het chaotische verkeer en rijden de buitenwijk Vinh Hiep in waar Bich Ly een klein winkeltje annex cafeetje runt bij een sterk in bezoekersaantallen teruglopend resort. Ly is aanwezig in haar gehalveerde winkeltje ( om huurkosten te besparen), maar verder niemand, dus ook geen baby An. Ly spreekt geen Engels, maar met gebaren en schrift maakt zij duidelijk dat ze er voor zal zorgen dat donderdagmorgen haar zoon Tin met zijn dochter hier aanwezig zullen zijn. Als we weg rijden geeft Ly ons een flesje water mee; het is een opnieuw gevuld bronwaterflesje. We mogen geen risico nemen en laten het water een eindje verder weglopen.

2017-8-28 (11)We fietsen over de ijzeren spoorbrug , linksaf langs de rivier terug de stad in. Hier zien we het echte Vietnam; kleine eenvoudige huisjes, bijzondere natuur met daarin veel vervuiling.2017-8-28 (16)2017-8-28 (28)

We komen het centrum binnen langs ons appartementje van eerdere jaren. Een klein stukje daarvoor wordt dus het nieuwe hotel van 42 verdiepingen gebouwd. Heel krap daar tegenaan staat een heel klein huisje; onbegrijpelijk dat dat ook niet weggekocht is. Daarin woont een oud kras vrouwtje van 85 jaar. Inmiddels zijn we bekenden van elkaar geworden; zij zwaait altijd als we voorbij rijden en wij geven haar regelmatig wat lekkers te eten. Ze zit ook nu weer voor haar huisje en wordt erg blij als ze ons ziet aankomen. Wij zijn heel blij dat ze nog leeft.(Later zal ik een foto van haar huisje plaatsen).2017-8-28 (33)

 Het wordt nu erg bedrukkend warm; we moeten uit de zon. Na een frisse salade als lunch gaan we een uurtje plat; net als bijna alle inwoners, arbeiders en toeristen hier. Na deze siësta begin ik aan dit verslag en Lidy begint met het klaarmaken van de enveloppen met schoolgeld voor 83 L-F-leerlingen en de 12 schoolverlaters. We hadden een afspraak voor het avondeten met een kennis, maar die belde vanmiddag af. Ze moest van haar hotelmanager overwerken, want er kwamen onverwachte gasten. We proberen het te verzetten naar morgenavond.

We gaan vanavond de drukke strandboulevard maar eens over wandelen. Mensen zoeken elkaar op; ook wij soms.

Morgenvroeg komt manager, mevrouw Hiep om half acht naar ons appartementje om de eerste afspraken te maken. Woensdag gaat het waarschijnlijk beginnen voor Looking-Forward.

 

 

 

Dit bericht is geplaatst in Reisverslagen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *