Dag 8: Independent Day is niet voor buitenlandse toeristen

2018-9-2 (2)2018-9-2: Vandaag is het in Vietnam Independent Day. Het is een nationale feestdag die aan de dag herinnert, 2 september 1945, aan het einde van de 2e wereldoorlog, van de proclamatie van onafhankelijkheid en de Democratische Republiek Vietnam ontstond. Deze dag is voor bijna iedereen in Vietnam een vrije dag.

 

Maar niet voor onze appartementsbewaker. 2018-9-2 (3)Die zit nu al continu, zeven dagen én nachten, beneden op de gasten en de brommers en onze 2 fietsen te passen. Nog 1 dag en nacht zegt hij, dan mag hij naar huis.

 

 

 

 

Heel veel winkels en bedrijven zijn gesloten. Aan bijna ieder huis/gebouw en iedere lantaarnpaal hangt de rode vlag met de gele ster of hamer en sikkel. Het is heel raadzaam voor de toeristen om met respect om te gaan met deze nationale gedenkdag; de Vietnamezen zijn heel vaderlandslievend.

Omdat 2 september dit jaar op een toch, voor de meesten, een vrije dag valt, is maandag 3 september dit jaar ook tot een algehele vrije dag verklaard. Dat is de reden waarom onze managers deze dag uitgekozen hebben voor het dagje uit met alle L-F leerlingen naar I-resort. De scholen zijn gesloten, dus ook een aantal begeleidende leerkrachten kunnen met de leerlingen mee.

2018-9-2 (12)Vandaag zijn er dus geen afspraken gepland. We kijken wat er mogelijk is en waar we de feestende Vietnamezen niet in de weg lopen. We kunnen ook beter een beetje uit de buurt blijven, want feesten loopt hier niet altijd goed af. Er wordt hier veel alcohol gedronken, vooral door de mannen/jongens. Wie wel eens op vakantie in Vietnam geweest is, heeft zeker zelf gemaakte rijstwijn, zeg maar rijstjenever moeten proeven, dat ergens schommelt tussen de 40 en 80% alcoholpercentage. Grote pullen “Tigerbeer” worden hier na het uitroepen van : “mot-hai-ba-yooh!!” in één keer leeg gedronken.

2017-9-17 (Hau)In deze context moet ik één, misschien wel twee, onlangs gebeurde tragische voorvallen vertellen. De oudere broer van onze leerlinge Phuc Hau uit Dien Dien is na een feestje met teveel alcohol op, op zijn brommer, zonder licht, naar huis gereden. Onderweg is hij in harde aanrijding gekomen met een andere brommer. De man (62)  waar hij tegenaan gereden is, was op slag dood. Hau’s broer is overleden in de ambulance op weg naar het ziekenhuis. We hebben de jongen vorig jaar nog ontmoet; hij moest het varkensbedrijf (met de bedrijfsmatig daarbij behorende rijstwijnstokerij) van zijn vader in de toekomst overnemen.

 

Hu'u PhucHet 2e voorval, misschien niet door drank, maar wel door bravoure, betreft Hu’u Phuc, een 16-jarige leerling van de Cao Thang secondary school in Vinh Hiep die ondersteund werd door Looking-Forward United Kingdom. Phuc heeft tot 2 jaar terug geleefd in het weeshuis Loc Tho in Nha Trang.  De jongen kwam in januari niet meer naar school; hij wilde spelen; hij wilde avontuur! Twee maanden geleden is hij in het water geraakt; hij kon niet zwemmen ( zoals de meeste Vietnamezen niet kunnen zwemmen) en is verdronken. Heel triest. Phuc’s korte leven is dramatisch verlopen.

 

Vandaag is er dus een uitbundige herdenking aan de eerste Indochinese oorlog (in Vietnam de “Franse Oorlog” genoemd) bij ons de 2e wereldoorlog. Van herdenking aan de “Amerikaanse oorlog”, bij ons de “Vietnam oorlog”, hebben we nooit veel kunnen merken. In Ho Chi Minh stad, voorheen Saigon genaamd, is een groot museum gewijd aan deze oorlog uit mijn jeugd, die duurde van 1 november 1955 tot 30 april 1975. In dit museum lijkt het net of de Noord-Vietnamese Vietcong, onder leiding van Ho Chi Minh, de Amerikanen in alleen maar overwinningen het land hebben uitgejaagd. (nu moet ik gaan oppassen, want je kunt je in dit land beter niet bemoeien met politiek).

De Vietnamese regering waarschuwt geregeld dat delen van het land nog steeds bezaaid liggen met niet-geëxplodeerde munitie uit de Vietnamoorlog. Sinds het einde van het conflict zouden vele duizenden mensen om het leven zijn gekomen of gewond zijn geraakt door bommen en mijnen uit de oorlogsperiode. Als zo’n projectiel wordt gevonden is het noodzakelijk de autoriteiten te waarschuwen.

Toen we eergisteren op huisbezoek waren bij Thanh Thoai, de nieuwe leerling van de Mac Dinh Chi school in Dien Son, zijn we voor het eerst zichtbaar dichtbij de Vietnam oorlog gekomen. Thoai’s familie woont ver in het buitengebied in een grote tent en runnen een eenden fokkerij. De ouders waren er gastvrij en boden ons een kokosnoot aan. Toen Lidy op een klein rood plastic stoeltje wilde gaan zitten, kieperde ze bijna achterover; het stoeltje zakte weg in de rommel die er lag aan de rand van de tent. 2018-8-31 (108)Bij die rommel zagen we opeens een flinke granaat liggen. De vader had deze gevonden op zijn land. Hoogstwaarschijnlijk heeft hij de granaat alleen maar mee naar huis genomen om hem ooit weg te doen als oud ijzer.

Dit gebeuren kwam totaal onverwacht en drong niet goed bij ons binnen. Nu ik er over na denk, realiseer me dat de granaat echt gevaarlijk kan zijn; hij is niet ontploft toen die neer gekomen is in de oorlog; de springstoffen zullen er nog in zitten, want de granaat is in redelijk goede staat. Wat moet ik doen? Naar de politie gaan? Zullen ze mij geloven? Het gaat mij, als buitenlander, waarschijnlijk problemen geven en geld kosten. We mogen daar misschien niet komen. Het gezin van Thoai zit zeker niet te wachten op politie op hun erf. Bijna zeker is alles wat daar gebeurt illegaal en ze zullen zeker aangeslagen worden voor de onkosten en/of belastingen. Ik ga proberen het hier vertrouwelijk  nog met iemand over te hebben.

2018-9-2 (7)Voor de middag blijven we dicht bij huis. Het fitness centrum is gesloten, dus verplicht uitslapen. We ontbijten als enige gasten bij De Lanterns aan de overkant. Geld pinnen kan gelukkig altijd bij de ATM; ik zou zelfs, ondertussen dat Lidy pint, naar de kapper op straat kunnen gaan.

In de 2e helft van de middag, wanneer er weer wat schaduwen komen, fietsen we naar de grote Big-C supermarkt in het westen van de stad. We proberen nog wat goedkope oranje shirtjes te scoren voor morgen. De ingrediënten van 2 welkomstpakketjes komen we nog te kort en minstens 5 USB-sticks voor de, voor hun einddiploma geslaagde, leerlingen die ons schoolgeldproject nu verlaten. Als afscheidscadeautje krijgt iedere L-F verlater alle, de van hem/haar gemaakte, foto’s gedurende de jaren dat hij/zij ondersteund werd.

We fietsen over de ijzeren spoorbrug naar de overkant van de rivier die Nha Trang in tweeën deelt. Daar, aan de ingang van een modderbaden resort, staat Bich Ly, de moeder van L-F leerling Ngoc Hau op ons te wachten. Ngoc Hau is met zijn vader, moeder (Ly) en zijn broer verhuisd van een winkel-woonhuisje hier bij de ingang naar een nieuw gebouwde woning meer in de wijk. Wij willen wel eens zien hoe hun nieuwe huis eruit ziet en of Hau onze financiële ondersteuning nog wel echt nodig heeft.

2018-9-2 (50)Ly rijdt op haar brommer voor ons uit. Van de hoofdweg slaat ze links af een smalle straat in die steeds steiler gaat oplopen. Het laatste stuk moeten we echt te voet doen, het is te steil en te slecht om te fietsen. Dan plaatst Ly haar brommer op een vlak plateautje en gaat te voet verder op een gemetselde, pas half gebouwde, trap met verspringende treden van soms meer dan 30 cm. hoog.

 

 

Op een vlak gemaakt stuk grond, tegen de berghelling, staat de nieuwe woning van Hau. Het heeft mooie muren, gladde tegels op de grond en een trap naar boven, naar een slaapkamer voor Hau. De keukenhoek is eenvoudig, schoon en hygiënisch.  Alles ziet er behoorlijk goed uit, maar het plafond en dak is enkel ijzeren golfplaat. Dat is erg warm en kwetsbaar bij een storm. Het hele gezin heeft hard moeten werken om alle bouwmaterialen langs de steile helling naar boven te sjouwen. Toen was er nog niet eens een trap (waar ze nu mee bezig zijn).2018-9-2 (40)2018-9-2 (46)

 

2018-9-2 (43)Vader Trung, Hau en de baby (An) van zijn broer Tin zijn aanwezig in het huis. Vader is steenhouwer en werkt ’s morgens heel vroeg en moeder is schoonmaakster.

Ik vraag aan moeder Ly of de overheid een vergunning heeft gegeven voor deze bouwplaats. Nee, dat is niet nodig, want we hebben zelf de bomen gekapt en de grond glad gemaakt; deze grond was van niemand. Oh, zo krijg je dus een gratis bouwplek voor een huis met een prachtig uitzicht over de stad Nha Trang.2018-9-2 (48)

Hau zit nog maar één jaar in ons schoolgeldproject. We gaan de ondersteuning van zijn schoolgeld nu niet stoppen. Laat hem maar genieten van zijn eigen slaapkamer; Hau heeft een droom voor zijn toekomst; hij wil tandarts worden. Die droom gaan we nu niet in de weg staan.

We fietsen naar huis. Alle terrasjes zitten vol Vietnamese families. Vandaag zij, morgen zijn wij weer aan de beurt. Morgen is het dagje uit met alle Looking-Forward leerlingen naar het pretpark I-resort hier in Nha Trang. Dat wordt heel vroeg op, ontbijt op de kamer en om 7 uur bij de ingang van I-resort om de 2 grote bussen met leerlingen op te vangen. De bussen starten met het ophalen van de leerlingen om 6.30u. aan de poorten van de aangesloten scholen in Dien Khanh.

Morgenavond zijn we uitgenodigd bij Hao thuis te eten. Moeder Tam zal weer veel lekkers hebben klaar gemaakt in haar superkleine keukentje. Een prima afsluiting van de bijzondere 2-jaarlijkse leerlingendag dus in het vooruitzicht. Of er nog tijd en energie overblijft voor een dagverslag morgen is niet zeker.

 

Dit bericht is geplaatst in Reisverslagen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *