Dag 18. Het gaat nu steeds meer op een vakantie lijken

Vandaag geen Looking-Forward afspraken. We gaan door de laatste ontbrekende leerlingen te vinden. We gaan vanmorgen zelf op huisbezoek bij een van de twee individuele L-F leerlingen in Nha Trang, Ngoc Hau. Twee weken geleden zijn we al naar zijn nieuwe huis op een berg in de wijk Vinh Hiep geweest ( gebouwd op een zelf ontgonnen stuk steile berghelling ).

2018-9-12 (2)We gaan lekker ontbijten bij het “ontbijtvrouwtje” aan het begin van onze straat; een heerlijke omelet met champignons heb ik wel verdiend na een intensief uurtje fitness.

 

 

2018-9-12 (3)Om 9.00 uur vertrekken we op de fiets richting Vinh Hiep. We komen langs de visserswijk HaRa waar de vissersboten (met hun grote lampen) terug zijn van de nachtelijke visvangst.

 

 

2018-9-12 (5)Bij de enige echt bijzondere bezienswaardigheid van Nha Trang, nl. de 3, duizend jaar oude, PoNagar tempels van de Cham(pa) bevolking, staan minstens 20 bussen met Chinezen geparkeerd. In één lange stoet lopen ze onder de brug door naar de ingangspoort. De Cham-danseresjes en -muzikanten zullen ook vandaag weer duizenden keren op de foto gaan.

Even voorbij PoNagar slaan we linksaf, de wijk Vinh Hiep in. De weg loopt steeds steiler omhoog. Het laatste stuk moeten we lopen; de weg is steil en smal. Mensen langs de weg gebaren dat we terug moeten; dat we hier fout zijn, maar wij weten dat dit het weggetje is naar Ngoc Hau’s huis.

2018-9-12 (18)

 

Hau staat op ons te wachten onder aan een steile, zelf-gemetselde trap met hoge, onregelmatige treden. Gisteravond heeft het over deze trap gespoeld zegt Hau. Er is veel zand van de berg naar beneden gekomen. Ja, hoe meer bomen je kapt, hoe meer grond er los komt te liggen.

 

Boven, in de nieuwe woning, wacht Hau’s moeder Bich Ly ons op met een glaasje water. Ik wijs naar het (golfplaten) dak en de gemetselde muren en steek mijn duim omhoog. Ly begrijpt wat ik bedoel; hun huis kan nu tegen een flinke onweersbui. Hun vorige woning is in oktober door tyfoon Damrey vernield.

2018-9-12 (23)Hau krijgt zijn schoolgeld voor juni, juli, augustus en september, 4 x 350.000Dong. Ik maak een nieuwe portretfoto van hem en hij krijgt een afdruk van die van vorig jaar.

 

 

 

 

 

2018-9-12 (34)2018-9-12 (30)We dalen weer af en rijden, zonder te hoeven trappen, op onze fietsen terug naar de hoofdweg. Voorbij een modderbaden-resort slaan we linksaf en rijden over het smalle fiets-/brommerpad, dat vastzit aan de ijzeren spoorbrug, de rivier over.

 

 

 

 

 

2018-9-12 (41)In het wijkje hier woont My Hanh;  een oud leerlinge in ons project. Hanh heeft moeten stoppen met haar vervolg-beroepsopleiding, omdat ze in verwachting was geraakt. We hebben voor Hanh een paar foto’s laten afdrukken van ons eerste bezoek van 2 weken geleden. Hanh is niet thuis; ze is aan het werk  in Vinmark supermarkt. Haar bijna 2 jaar oude dochtertje wel. Deze keer is ze veel minder verlegen. We geven de foto’s aan Hanh’s oma en maken haar duidelijk dat we binnenkort  “Back to HaLan” gaan.

2018-9-12 (61)

 

2018-9-12 (63)We kunnen terug naar ons appartementje; we kunnen weer één leerling, nl Hau, van ons “te doen”-lijstje schrappen. Het is nu tijd voor koffie; ijs-koffie! In een bocht zien we een nieuw café met terras aan het water. Ze zijn hier duidelijk geen buitenlanders gewend, maar met aanwijzen en gebaren kom je ook tot goed resultaat. We zitten hier goed; het begint nu echt op vakantie te lijken!

 

 

 

2018-9-12 (59)Als we naar het water kijken zien we tussen de waterhyacinthen heel veel vuil drijven. Vietnam is, vooral buiten de steden, een erg vuil land. Iedereen gooit afval overal neer. De overheid probeert er wel iets tegen te doen.

 

 

2018-9-12 (54)We zien soms ‘verboden vuil te storten’-borden langs de weg, maar er is blijkbaar geen handhaving.

 

 

 

2018-9-12 (64)2018-9-12 (48)2018-9-12 (13)In de bebouwde kom mogen mensen hun vuil in de goot van de weg gooien. ’s Avonds komen vuilophalers met karretjes het vuil oprapen. Maar voor die zijn geweest hebben ‘vuilnisvrouwtjes’ de zakken en dozen al opengescheurd en doorzocht op recyclebare dingen.

 

 

Per hoofd van de bevolking gebruikt men hier bijna 45 kg. plastic per jaar (in Nederland is dat zelfs ruim 3x zo veel!). Voor bijna 90.000.000 Vietnamezen is dat ruim 4.000.000.000kg per jaar. Hiervan wordt slechts 10% hergebruikt en slechts 1% is biologisch afbreekbaar plastic. Plastic is hier overal: op straat, in de natuur, in de zee. Bij de supermarkt krijg je nog steeds onbeperkt plastic zakken. De overgebleven ruimte in onze koffer stoppen we straks vol met plastic zakken, want thuis komen ze zeker nog goed van pas.

Hier nog enkele foto’s gemaakt op weg naar huis.2018-9-12 (70)2018-9-12 (74)2018-9-12 (77)2018-9-12 (84)

Vanavond zijn we weer door de moeder van Hao uitgenodigd om bij haar te komen eten. We doen dat zeker, maar we moeten tegen het eind van ons verblijf in Nha Trang altijd waakzaam zijn op bijzondere vragen. Na het heerlijke eten komt de eerste vraag: mag vader Ba op onze kosten ijs gaan halen aan de andere kant van de rivier? Ja, natuurlijk, dat vinden wij ook lekker! 2018-9-12 (93)We geven Ba geld mee en hij verdwijnt op zijn brommer. Een kwartiertje later komt hij terug met een volle plastic zak verschillende soorten ijs. Ik krijg het wisselgeld direct terug; alle ijs heeft mij maar 245.000VND/ bijna 10 euro gekost. Buurman/oom Ngoc heeft het ijs ook voorbij zien komen en eet ook mee; geen probleem, er is meer dan genoeg!

Dan komt de tweede vraag: ze willen dat ik zoon Du (22) (de jongere broer van Hao) mee naar Nederland neem en in mijn bedrijfje ook meubels stofferen leer. Dat gaan we niet doen! Wij én ons schoolgeldproject zijn er voor om de kinderen/ studenten hier in Vietnam een toekomst te geven. We leggen aan de ouders uit dat ze dat niet moeten willen, maar dat wij allemaal samen moeten bedenken hoe Du en zijn broer Lich (20) een goede baan voor het leven kunnen krijgen. Zoals Hao, die we een verpleegstersopleiding hebben laten volgen. Hao is nu al bijna 5 jaar op het provinciaal ziekenhuis en verdient een redelijk goed salaris. Ze is een paar maanden geleden begonnen met een vervolgopleiding die ze moet volgen op zaterdag en zondag.

2018-9-12 (94)Ons antwoord op hun vraag zorgt ervoor dat er een discussie ontstaat tussen vader Ba, moeder Tam, Hao, Du en Lich. Nog nooit hebben wij zo’n inhoudelijke discussie mogen meemaken. Hao legt ons tussendoor uit waarover ze het hebben. Zo kunnen Du en Lich  over een paar jaar opgeroepen worden voor een militaire diensttijd van 2 jaar; vrijstelling is er voor degenen die studeren. Vader Ba wil dat de jongens hun rijbewijs halen en dan chauffeur kunnen worden. Lich vindt een voorgestelde verplegersopleiding voor hem (net als van zijn zus Hao) in eerste gedachten niets. Moeder Tam is zichtbaar blij met deze familiaire discussie over de toekomst van haar 2 zoons. In al die jaren dat wij hier in Vietnam komen, hebben we zelden of nooit iets gemerkt van serieuze familiaire gesprekken. Altijd was de leidraad in een gesprek een waarschijnlijk onhaalbare droom: veel geld verdienen om m’n ouders uit de armoede te helpen; een goede baan in het buitenland.

Nu is Du bewaker van geparkeerde brommers bij een restaurant. Lich is bordenafwasser in het hotel waar ook zijn moeder werkt. Dit zijn geen banen voor het leven. Misschien heeft vader Ba gelijk; chauffeur kan een goede baan voor het leven zijn. We zeggen dat we blij zijn dat ze er eens goed over praten en nadenken. Ze hoeven vanavond nog niets te bedenken; als ze dat de komende tijd maar wel doen.

Dit bericht is geplaatst in Reisverslagen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *