Dag 16: Duyen terug bij PoNagar Cham tempels

2019-9-16 (32)

2019-9-16: Deze morgen gaan we met Thien Duyen (21)  op bezoek bij PoNagar Cham tempels. 2019-9-16 (30)Duyen wil niet graag alleen gaan, want zoals wij dikwijls merken weet iedereen alles van elkaar. Iedereen bij PoNagar zal weten wat Duyen afgelopen jaar gedaaan heeft. Nadat zij als danseres is moeten stoppen, is zij niet teruggegaan naar haar armoedige dorpje in Phan Rang, maar is zonder toestemming van haar moeder naar Ho Chi Minh city (Saigon) vertrokken. 2019-9-16 (29)

 

Wij hebben haar nu terug naar Nha Trang kunnen laten komen en een studie op het Khanh Hoa college aangeboden. Vrijdag krijgt ze de uitslag van de toelatingsselectie.

 

 

 

Samen gaan we door de entree. Wij betalen 22.000VND entree. Duyen herkennen ze; zij mag gratis naar binnen. We lopen over de grote trappen naar boven.

Het dansplein is leeg. 2019-9-16 (13)Het is al 11 uur geweest. De danseressen en muzikanten hebben lunchpauze. Alleen de vrouw van de souvenirwinkel is er; ze begint direct naar Duyen te roepen. Samen beginnen ze enthousiast te kletsen. We kunnen er niets van verstaan. Vietnamees verstaan we al niet, maar  de Cham(pa) taal zeker niet.

 

We gaan samen aan de achterkant naar beneden. Daar staan de verblijven van de Cham(pa). 2019-9-16 (21)Duyen ziet een vrouw die ze kent en roept naar haar. Opeens gaan er deuren open en komen de huidige danseresjes (*) en muzikanten op haar stem af. Het wordt een hartelijk weerzien. Wij blijven maar kort. We maken een paar foto’s en laten Duyen achter bij haar volk/vrienden. (* deze danseresjes zijn tussen de 15 en 18 jaar oud). Duyen zien we vanavond weer.2019-9-16 (17)2019-9-16 (19)

We fietsen een rondje over de nieuwe brug zodat we Hao’s woninkje aan de riviermonding van achter kunnen bekijken. De meeste krotwoningen zijn de laatste jaren verdwenen; die van Hao’s familie wordt eenzaam. Hoe lang zullen ze er nog wonen?

2019-9-16 (35)

2019-9-16 (46)2019-9-16 (42)2019-9-16 (45)2019-9-16 (38)Voorheen lagen hier honderden vissersboten. Ieder jaar worden het er minder. De krotten op de rechterkade zijn inmiddels platgewalst en vervangen door restaurants en enorm grote hotels. De overheid wil in principe geen hotels die hoger zijn dan 40 etages.2019-9-7 (171) Er staan inmiddels al bijna 20 van die kolossen.

 

Hier wordt niet echt een aanpak gedaan tegen de klimaatverandering of het moet zijn dat die bijna even hoge hotels straks een overkapping van de hele stad kunnen dragen.

2019-9-16 (11)

 

We moeten naar binnen; het is 33 graden met de zon pal boven ons. We zijn de enigen op de fiets. Het is Lidy’s laatste fietsdag hier.

 

Tegen 5 uur komen we weer  uit ons gekoelde appartementje. We hebben de “jeugd” een afscheidsetentje aangeboden, om 6 uur bij vegetarisch restaurant Phap Hy. Dit restaurant is bij een pagode. We gaan voor het diner eerst (met Hao) de pagode bekijken. Er zijn heel bijzondere urnenmuren in de vorm van kleine torens.

2019-9-16 (55)2019-9-16 (58)2019-9-16 (60)2019-9-16 (69)2019-9-16 (68)2019-9-16 (66)

Om 18.00u. zijn Khuong, Mizuki, Yen en Duyen ook aangekomen. We hebben tegen de eigenaresse gezegd dat ze zelf het gezamenlijke menu mag samenstellen; het was superlekker!2019-9-16 (72)2019-9-16 (74)

Dit fijne samenzijn krijgt toch een emotioneel slot; Lidy en ik moeten waarschijnlijk voor altijd afscheid nemen van Mizuki. Over een maand vertrekt zij definitief terug naar Japan.

2019-9-16 (70)Duyen zien we voor een jaar niet meer, ook al moeten we nog veel voor haar regelen als zij aangenomen wordt op college. Lidy zal Yen ook niet meer zien voor ’n jaar. Khuong en Hao zullen Lidy nog komen uitzwaaien morgen.

 

 

Dit bericht is geplaatst in Reisverslagen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *